Murdirrty

My journey through the creative industries

Dreamdrawings – Paul Klemann

Goedenavond,

Vandaag heb ik een bezoek gebracht aan de Centraal Museum in Utrecht en heb ik de expositie Surreële Werelden bezocht. Mijn bevindingen van die expositie is hier te vinden. (zo fijn he 2 blogs!). Één van de onderdelen van deze expositie was De Bovenkamer die in het teken stond van het werk van Paul Klemann.

De meeste mensen proberen hun dromen te vangen door een dromenvanger in hun slaapkamer te hangen. Klemann doet dat op een andere manier.  Hij tekent namelijk al 30 jaar zijn dromen. Voor dat hij al sliep, zag hij in die zwartheid al verschillende beelden. Dit heeft hem enorm gefascineerd. Hij ziet dan ook het dagelijks leven als een soort voedingsbodem voor zijn dromen.

De wereld in je dromen is dan ook veel meer afgestemd op wie JIJ ben, dan in het dagelijks leven. Het geeft hem een bron van fascinerende beelden op die hem verrassen.

Blocks of Bacon

The shrine of Mary

The reincarnation of Marilyn Monroe

Heaven of light

Bronnen:

http://www.arttube.nl/nl/video/Centraal_Museum/Paul_Klemann#.UvzmwWJ5PTo

http://centraalmuseum.nl/bezoeken/tentoonstellingen/surrealisme/

http://www.paulklemann.nl/

Auto Sculpture Maker – Roxy Paine

Goedemiddag,

Ten eerste, heb ik een mededeling! Vanaf VANDAAG heb ik een tweede blog, die te vinden is op: murdirrty.tumblr.com. Op deze blog zal ik voornamelijk gaan schrijven over mijn opleiding en de onderzoeken die ik ervoor doe. Heel interessant als je nou echt wil weten wat een toekomstige Visual Arts & Design manager nou eigenlijk een hele dag doe! Op deze blog ga ik me dus vanaf vandaag echt concentreren op trends & ontwikkelingen die ik zie op het gebied van beeldende kunst en design. Ik zal dus regelmatig naar die blog linken, om jullie een beter beeld te geven hoe ik op dingen kom! Mijn eerste blogbericht is te lezen op: http://murdirrty.tumblr.com/post/81292563514/kick-off-visual-art-design-management

Maar nu, de auto sculpture maker (SCUMAK) van Roxy Paine!

Roxy Paine. Scumak No. 2, 2001. Aluminum, computer, conveyor, electronics, extruder, stainless steel, polyethylene, Teflon. Courtesy James Cohan Gallery, New YorkShanghai. Photo - Mitch Cope.

Tijdens mijn eerste college van Geschiedenis van VADM (afkorting van Visual Arts & Design Managment) leerden we hoe we kritisch moesten kijken naar kunstwerken. De kunstenaar kan het namelijk helemaal anders interpreteren dan dat jij het doet. De docent, Fritzi Ponse, ging met ons een reis maken van verschillende associaties die kunstenaar hadden met hun kunstwerken. Tot kunstenaar die origineel willen zijn, naar memesis tot de vraag wanneer nou eigenlijk echt kunst was. De voorbeeld die mij vooral was bijgebleven, was dit werk van Roxy Paine .

Dus om ff ook jullie kritische blik te testen, wat denk je bij dit beeld?

File:RoxyPaineScumak wiki.jpg

Ik laat je er even over nadenken

#

#

#

#

#

#

#

#

En heb je je mening/gevoelens/interpretaties ?

Roxy Paine is een Amerikaanse kunstenaar. Met deze installatie, laat ze eigenlijk een machine voor je ogen het kunstwerk maken. Ze heeft hier geen invloed in en de machine laat steeds langzaam vloeistof vallen. Uiteindelijk wordt er dus een beeld gecreeërt uit deze vloeistof.

Het merkwaardige hieraan is het concept. Paine heeft dus helemaal geen invloed in het uiteindelijk eindresultaat en laat de machine de vrije loop. Steeds meer kunstenaar doen dit en vinden het proces belangrijker dan wat het uiteindelijk wordt. Dit wordt door deze installatie enorm belicht, omdat het zo in een museum staat. Dit maakt het werk ook in mijn ogen zo sterk.

Bronnen:

http://marshallmatlock.com/2011/06/captured-moment-nelson-atkins-museum-kansas-city-mo-692011/

http://en.wikipedia.org/wiki/Roxy_Paine

It’s not what it seems – Hikaru Cho

Goedenavond,

Het is weer zondagmorgen. Je rolt uit je bed en kijkt op de klok dat je weer veelste lang in bed heb gelegen. Met de slaap nog half in je ogen loop je de trap af. Je hebt honger en ga dus gelijk op de fruitmand af. Je voelt alle appels die er liggen en pakt de gene die jij denkt dat het sappigst is. Je gooit hem nog even in de lucht voordat je een hap eruit neem. Bah. Nee, en je spuugt de appel er weer gelijk uit. Wat blijkt? Van binnen was de appel toch eerder een mandarijn.

We kennen allemaal wel de teleurstelling als je stuk fruit niet zo lekker was als je hoopte. Body Painter Hikaru Cho werd hierdoor geïnspireerd en startte het kunstproject: “It’s not what it seems”. Hierin nam ze verschillende groente en fruit soorten en verfde ze in andere soorten fruit en groenten.

Kunstenaars zoeken steeds vaker manieren om zich om zich te onderscheiden van anderen. Hikaru Cho doet dit door fruit en groentes om te toveren in plaats van mensen. Zijn werk verrast je dan doordat je andere verwachtingen heb bij hetgeen wat je ziet. Hierdoor wordt de kijker verrast en speelt zij met hen belevingsvermogen:

XT5rnPqhYvNMdE

VV9GNLl

wp3ktIv

0aTBZNtJ7m3TTy

Bronnen:

http://www.core77.com/blog/fine_art/its_not_what_it_seems_cleverly_disguised_foods_by_hika_rucho_26610.asp

http://www.nsmbl.nl/optische-illusies-kunstenares-vermomt-groente-en-fruit-als-ander-eten/

http://www.hikarucho.com/

Rekindle Candle – Benjamin Shine

Goedemiddag! Daar ben ik weer

Kennen jullie Benjamin Shine nog? Een paar posts geleden vertelde ik over zijn “tule portraits” waarin hij het ingewikkelde stof tule omtoverder tot prachtige portretten. Hij heeft de eer gehad om hiermee in verscheidene galleries te exposeren. Een voorbeeld hiervan is The Monaco Gallery of Modern Art, waarin hij exposeerde onder de naam “Slow Motion”

Ondertussen heeft Shine niet stilgezeten en is hij weer bezig geweest aan nieuwe innoverende producten. De afgestudeerde Fashion Designer laat door dit product zien dat hij met zijn studio echt een multi – disciplinaire kant afgaat, die ook de recycle feeling meeneemt.

Het gaat hier om de Rekindle Candle. Een kaarshouder die de kaarsvet opvangt in een tube ronder en daarvan een nieuwe kaars maakt. Hierdoor kan je nooit meer voor schut staan tijdens een romantisch etentje, want je hebt altijd wel een kaars in huis.

Wat vinden jullie van deze uitvinding?

Heb je me gemist?

Goedemiddag,

Een maand lang heb ik niet geblogd, mijn excuses ervoor. Ik kwam er maar niet aan toe en ben momenteel enorm druk met school. Stageverslag schrijven, ondernemingsplan opstellen voor Zeezelaar en daarnaast ook nog leren voor mijn tentamen en NATUURLIJK de carnavalstress. Ja, als brabander heb je die sociale druk dat je 5 dagen lang in een polonaise rondloop en geen moment zonder wijn of bier in je hand mag staan.

Toch miste ik het bloggen, voor mij blijft het een manier om mezelf te dwingen een kijk te nemen wat er nou gebeurd in de wereld van beeldende kunst en design. Zelf doe ik dat natuurlijk wel uit mezelf, maar als ik een blog schrijf, ga ik echt opzoek naar de nieuwste dingen, zodat ik ze met jullie kan delen. 

Hopelijk zal ik vanaf morgen jullie weer op de hoogte houden van de dagelijkse zaken in de kunstzinnige wereld! 

 

Groetjes!

S.H.O.E.S. – Over hoge hakken en echte liefde

Goedeavond, It’s been a long time,

S.H.O.E.S – Over hoge hakken en echte liefde

Expositie in Kunsthal Rotterdam

Begin april is de Kunsthal met een MaakMee – project. De bezoekers van www.KunsthalMaakMee.nl konden meebeslissen met alle aspecten van het maken van een expositie. Van conceptbepaling tot schrijven van de tekst tot hoe je de expositie op de markt ga brengen. S.H.O.E.S is hiervan het resultaat en zal van 1 februari tot 11 mei 2014 te zien zijn in de Kunsthal in Rotterdam. Deze tentoonstelling is een ode aan de ontwerpers van damesschoenen, die laat zien dat schoenen op hoog ambachtelijk niveau worden gemaakt en als ware echte kunstwerken zijn. Er wordt voortdurend geëxperimenteerd met verschillende vormen, materialen, kleuren en comfort. Vernieuwende technologieën zorgen er ook voor dat de hedendaagse schoen sterk evolueert. Verscheidene schoenen met verschillende technieken worden dan ook tentoongesteld in deze expositie.

 Embedded image permalink

Bij binnenkomst wordt allereerst op een expositiewand het verhaal verteld van het tot stand komen van deze expositie. Boven het verhaal worden schoenen gepresenteerd uit de oudheid. Aan de overkant van deze expositiewand, worden instagram -foto’s gepresenteerd van schoenen. In de expositieruimte zijn twee afgezonderde ruimtes, waarin in de ene de topstukken worden gepresenteerd en in de andere de bekende schoen ontwerpers. In verschillende wanden staan er schoenen achter de vitrine en zijn er 2 vierkante tableaus waarop schoenen worden gepresenteerd. Aan het eind heb je een lange tafel met soort hoekige rechtstaande golven, waarin stukken van o.a. Viktor & Rolf staan. Tevens staat er op een grond een interactieve tableau, waar je door middel van keuzes door op een plaat te staan, je je eigen voetstappen kan projecteren op een muur.

Door het feit dat de kunsthal geen museum is, krijgen ze geen subsidie van de overheid. Gelukkig sponsort de Bankgiro Loterij hun, maar toch moeten ze inkomsten hebben om allerlei projecten te financieren. Dit zie je terug in hun tentoonstellingen. S.H.O.E.S. Is een hele commerciële tentoonstelling voor een grote doelgroep, behalve voor de echte kunstliefhebber. De schoenen werden niet spectaculair gepresenteerd en in mijn ogen was het dan ook echt meer kwantiteit dan kwaliteit. Voor mij had de tentoonstelling mogen ophouden na de ruimte met de topstukken, gezien dit designtechnisch het interessants was. De rest van de schoenen leken op schoenen die je momenteel in een schoenenwinkel kan kopen. Desondanks vind ik het slim van de Kunsthal om een toegankelijke expositie te maken voor alle doelgroepen en om het te maken met de doelgroep.

Escape48

Goedeavond,

Ik ben een workaholic. Niet zozeer omdat ik heel erg van me werk houd, maar omdat ik niet stil kan zitten. Ik moet dingen doen en heb dan ook altijd het gevoel als ik lui op de bank lig, dat ik een nutteloze dag had. Een paar weken geleden, had opeens mijn baas me vrijdagavond vrijgegeven. Ik was in shock! Wat moet ik nu op mijn vrijdagavond?

Gelukkig nodigde een collega me uit om een spelletje te gaan spelen in Breda. Niet zomaar een spel, maar Escape48

Vroeger speelde ik altijd op internet spelletjes waar je opgesloten was in een kamer. Je moest dan proberen te ontsnappen d.m.v. het oplossen van raadsel. Waarschijnlijk speelde de bedenkers van Escape48 dit ook, want dit is precies hetzelfde, maar dan in Real – life. Met een team moet je proberen in 48 minuten te ontsnappen uit de kamer. Terwijl de minuten wegtikt, zit jij met adrenaline in je lichaam raadsels op te lossen om maar uit die kamer te ontsnappen.

Een fris en nieuw idee, die samenwerking stimuleert in nieuwe groepen. Het concept speelt goed in met de Wie is de Mol -trend en geeft mensen even het gevoel dat ze in een videogame zitten, voor 48 minuten.

Durf jij het aan?

3D – Printed Nail Jewelry – TheLaserGirls

Goedemiddag,

Zoals ik al in eerder blogberichten heb aangegeven, zal 3D – Printen de toekomst zijn. Alles wat je nodig heb, kan gelijk geprint worden. Alles wat ons hartje begeert, in ons handen met 1 druk op de knop van de 3D – printer.  We blijven het maar zien in de media dat steeds meer objecten gemaakt worden d.m.v. 3D – printers en steeds meer bedrijven staan ook open om het te gebruiken voor andere doeleinde dan kunst. Ik denk zelf dat over 10 jaar elk huishouden zo’n printer heeft.

TheLaserGirls gebruiken nu de 3D-Printer voor nepnagels. Indrukwekkende 3D – patronen versieren de nagels om zo een statement te maken.

En ik ben verliefd <3

Screen Shot 2014-01-31 at 11.39.41 AM

Screen Shot 2014-01-31 at 11.40.06 AM

Treinsuperheld vinden met October Jones

Goedeavond,

Maandag, maandag oh mijn mooie maandag, hij bracht me weer naar Utrecht. Vanochtend mocht ik weer in de trein mijn anderhalfuur durende reis maken naar school. Toen ik dus om 9 uur instapte en een plekje zocht in de trein, viel me oog opeens op de Metro die op me stoel lag. Mijn creatieve ochtendgymnastiek was terug! De happylines vierkantje zag ik weer op de frontpage. Alleen, deze week had de happyline! een broertje gekregen, de zogeheten #treinflirt.

Ik om me heen kijken of ik mijn prins op de witte paard kon vinden, zodat ik snel me telefoonnummer in de #treinflirt hokje kon schrijven en sneaky de Metro naar zijn stoel kon gooien. Lang en Gelukkig nog leven met de prins die IK zou versieren met een krantje. Wie had dat nou gedacht. Jammergenoeg werd me treinrit alleen gemaakt door zakenlui die thuis hun eigen keukenkoningin al hadden.

Wat nou, als ik mijn eigen prins op de witte paard kon tekenen, dacht ik toen? Niet alleen ik dacht ik, maar ook blogger October Jones. Hij tekent al een tijdje gezichten van bekende figuren op post – its. Hij zet ze dan in de trein zo voor de hoofd van een passagier, dat het lijkt alsof de post-it de hoofd is van de passagier.

Huh? wat ik bedoel? Nou dit namelijk:

Bell’s whisky ad

Goedeavond,

Soms moet je gewoon niks zeggen en het gewoon laten zien. Dit is een goed voorbeeld ervan.

Dus kijk, geniet en krijg er kippenvel ervan

Beste reclamefilmpje tot nu toe in mijn ogen

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 381 other followers